Εδώ και μια εβδομάδα παρακολουθώ μια ενδο-δημοσιογραφική συζήτηση σε blogs και social media με θέμα το αν έκανα ή ήθελα να κάνω αίτηση πρόσληψης στη ΝΕΡΙΤ. Αντιλαμβάνομαι ότι η προσωπική μου επαγγελματική επιλογή γίνεται δημόσιο θέμα λόγω της ιδιότητάς μου ως γγ της ΕΣΗΕΑ και για το λόγο αυτό θ΄απαντήσω. Στη ΝΕΡΙΤ δεν αιτήθηκα να προσληφθώ επειδή, έπειτα από έντονο προβληματισμό, στάθμισα ότι πραγματικά δεν το θέλω. Έχω διαβάσει πολλά κακεντρεχή σχόλια, το καλύτερο ήταν ότι τάχα πείσθηκα να μην κάνω αίτηση επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε -όταν και αν γίνει κυβέρνηση- να ξανανοίξει την ΕΡΤ και να προσλάβει πίσω τους 2.500 απολυμένους. Άκουσα μάλιστα ότι θα διώξει και όσους προσελήφθησαν στη ΝΕΡΙΤ! Συγχωρέστε με, αλλά αυτά είναι ιστορίες γι’αγρίους... Δεν έκανα αίτηση στη ΝΕΡΙΤ απλώς επειδή δεν αντέχω ψυχολογικά να πάω να δουλέψω σε μια «μεταλλαγμένη» δημόσια τηλεόραση έπειτα απ΄όλα αυτά που έχουν γίνει στο παρελθόν και επειδή στάθμισα ότι αυτά που πιθανώς θα κερδίσω είναι λιγότερα από αυτά που σίγουρα θα χάσω. Ως εκεί.
